Συννεφιασμένη Κυριακή... πάνω στο κότερό μου..

Mε κούρασαν οι δυσοίωνες εγγραφές. Το σπασμένο πόδι και ο χωρισμός δεν βοηθούν...Ας ασχοληθώ με κάτι πιο χαρμόσυνο. Μια ζωή σε βίλλα, μια ζωή όπου το μόνο που έμεινε από τον μακαρίτη πατέρα είναι το ιστιοπλοϊκό... το οποίο βέβαια δεν είναι κανένα φουσκωτό, ο Θεός να φυλάει!

Μιλάω για την σειρά που όλοι λατρεύουμε. Το "2 μέρες μόνο". Έναν κόσμο όπου 30 ετών συγγραφέας μένεις σε ένα σπίτι που θα ζήλευε η Γιάννα Αγγελοπούλου, όπου οι φυσιοθεραπευτές βγάζουν περίπου 4.000 ευρώ τον μήνα από έναν πελάτη (μαύρα παρακαλώ) και όπου αν βαρεθείς την Αθήνα, αφήνεις με την συμβία σου την gallery και πηγαίνετε στο Παρίσι, σε loft, να ζήσετε τον έρωτα σας...Και εκεί σε επισκέπτονται οι φίλοι σου, οι οποίοι προφανώς δεν έχουν δουλειά, δεν παίρνουν άδειες και άλλα τέτοια ποταπά.

Μην παρεξηγηθώ. Οι σειρές του Χριστόφορου είναι καλές, τουλάχιστον καλύτερες από την αθλιότητα που επικρατεί. Και "νεανικές" και με ωραία μουσικούλα, και ενδιαφέρουσα (τηλε) σκηνοθεσία. Αρκεί να δει κανείς την ίδια ώρα το "πάρτυ της ζωής σου" και το "big brother" και ο Χριστόφορος μοιάζει Παζολίνι...

Στο χθεσινό επεισόδιο επιβεβαιώθηκε κάτι που όλοι έχουμε διαγνώσει... Το μόνο ζευγάρι με οποιαδήποτε ερωτική χημεία είναι αυτό του Άρη-Χρήστου. Το μόνο ζευγάρι που λάμπει μια επιθυμία στα μάτια τους. Που περνάνε "καλύτερα μόνοι τους". Όπως λέει και μια φίλη, ο Χριστόφορος έχει μια μάλλον ελαφρά λανθασμένη εντύπωση για τις str8 ανδρικές φιλίες...

Αν επιβιώσει ο Χρήστος από το ναυτικό ατύχημα εύχομαι, για να γίνει πραγματικά το σίριαλ ανατρεπτικό, να εγκαταλείψουν ο μεν την Έρση - που την "είπε" και στο δόλιο υπηρετικό προσωπικό για τα σεντόνια και γενικά έχει ένα ύφος Δούκισσας της Κορνουάλης - και ο άλλος την αναποφάσιστη δασκάλα χορού, που τα βράδια μιξο-κλαίει δίπλα από μπιντέδες και ντουζιέρες και να φύγουν μαζί, με το σκάφος, ένα όμορφο φθινοπωρινό δειλινό. Τους εύχομαι τα καλύτερα

Υστερόγραφα
ΥΣ: Γιατί όλοι, μα όλοι στη σειρά είναι 30 ετών με μηδέν φιλίες και μια ζωή βουλιαγμένη στην αφόρητη ανία;
ΥΣ2: Όταν πεθαίνει κάποιος, και αιμοραγεί σε ένα αμάξι μέσα, προλαβαίνει να συζητήσει έως και αν οΕρμής είναι ανάδρομος;
ΥΣ3: Υπάρχει στην ιστορία της ελληνικής TV πιο αταίριαστο ζευγάρι από τους Παπακαλιάτη-Ματσάγκου; Ακόμα και Τσεσμελή-Λεωτσάκος πιο πολύ έδεναν

Reality

Η πραγματικότητα έχει ένα ταλέντο, ένα χαρακτηριστικό...

Υπάρχει ερήμην μας. Υπάρχει χωρίς εμάς. Είναι εκεί ανεξάρτητα από τον χρόνο μας. Κλείνουμε την πόρτα, την τηλεόραση, τα αυτιά τα μάτια, φτιάχνουμε τον δικό μας κόσμο, αλλά...η πραγματικότητα είναι πάντα εκεί.

Ερήμην...και αργά ή γρήγορα χτυπά την πόρτα και ζητά τον (θλιβερό) της λογαριασμό

Oριστικό

Όλα τα "οριστικά" είναι θάνατοι μικροί

Όσο και αν τα αποφεύγεις, αυτά είναι πάντα εκεί

Τα πρωινά που ξυπνάς, κοιτάζεσαι στον καθρέφτη του μπάνιου, το κρύο του χειμώνα σε κυκλώνεις και καταλαβαίνεις πως "τελείωσε..."

Ο αποχαιρετισμός, η υπόσχεση του επανιδείν που ξέρεις πόσο ψεύτικη είναι.. ξέρεις ότι ποτέ πια δεν θα συναντηθούν τα μάτια, δεν θα είναι ποτέ ξανά γεμάτα προσμονή και αγάπη.

Δεν φοβάμαι πολλά. Το "οριστικό" το τρέμω. Αυτή την αυστηρή φωνή μέσα μου...

Credo

"Το σπουδαίο δεν είναι να αλλάξουμε τη ζωή μας, ονειροπολώντας μιαν άλλη, πιο ενδιαφέρουσα, αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη τη ζωή, όπως μας δόθηκε, την καθημερινή, την ανθρώπινη, όπου το καθετί που μπορούμε να γυρέψουμε πρέπει να υπάρχει. Σ' αυτήν τη δική μας ζωή, την αναφαίρετη, τη μοναδική, που δίνει χυμό στα έργα μας, πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε το θαύμα..."

Δείτε το θαύμα. Nothing fails, no more fears

Createur...

Αρχίζω τις εγγραφές μου με ένα προαιώνιο και πανανθρώπινο ερώτημα. Τι είναι τέχνη; Τι είναι δημιουργία; Προαιώνιο γιατί ακόμα και οι Νεάντερταλ έκαναν τέχνη. Πανανθρώπινο γιατί άποψη για την τέχνη έχουν όλοι...ακόμα και η Στέλλα Μπεζαντάκου.

Ο Κ.: Μοντέλο, επιστήμων, σκηνοθέτης.

Πάνε πολλά χρόνια που γνώρισα τον Κ. Ο Κ. ήταν πολύ όμορφος, έκανε modelling ερασιτεχνικά και είχε ανησυχίες. Πολλές ανησυχίες. Μην παρεξηγηθώ. Ο άνθρωπος και 2 πτυχιάκα πήρε (στα οικονομικά και σε b’ class αγγλικό πανεπιστήμιο) και μια μυρωδιά από βιβλία είχε πάρει και προσπαθούσε γενικώς να έχει μια μελαγχολία στο βλέμμα, μια αναρώτηση. Alas όμως γνώριζε πως το κυριότερο προσόν του ήταν τα υπέροχα πράσινα μάτια του, η ήρεμη zen φωνή του, η γοητεία του (είχε αυτό το βλέμμα «είμαι ρεμάλι, μην με βλέπεις Β.Π., έχω μηχανή, έχω καπνίσει ματζουράνα, μια φορά κουρεύτηκα extreme…ξέρετε). Και αποφάσισε να κάνει κάτι για αυτό. Ο Κ. ήταν και Ταύρος. Και όπως όλοι γνωρίζουμε αν ο Ταύρος βάλει στόχο να πουλήσει οικόπεδο στα Ίμια θα το καταφέρει, γιατί αυτός είναι ο στόχος του...

Έτσι ο Κ αποφάσισε να κινητοποηθεί. Να κάνει κάτι για την εικόνα του. Να διορθώσει τα κουφώματα, τα μερεμέτια. Και επειδή τι πιο trendy και chic από την τέχνη, ο Κ. αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτης (και εκ παραλλήλου σεναριογράφος, διευθυντής φωτογραφίας και αν τον άφηναν και αμπιγιέρ, γιατί, όσο να πεις οι Ταύροι είναι και συγκεντρωτικά όντα).

Έτσι, με πολύ ζήλο ξεκίνησε. Άρχισε πάντοτε όπως ξεκινούν οι δημιουργικοί άνθρωποι: Να κοπιάρει περισσότερο δημιουργικούς ανθρώπους. Να τους «διασκευάζει», να «εμπνέεται». Σαν αυτό που ανέβασε «χαμένη» τραγωδία του Ευριπίδη, συμπληρώνοντας τα τρία τέταρτα των στίχων. Έτσι διασκεύασε Πόε, και τελικά διασκεύασε και αυτό το αμελητέο πόνημα του παγκοσμίως αγνώστου Α.Καμύ, τον «Ξένο». Το παράλογο της ύπαρξης που θα έλεγε και ο Αλβέρτος...

Στην πορεία στο να γίνει η διασκευή ταινία, ο Κ. εκπαιδεύτηκε, προσπάθησε. Αρχικά πήρε μια βιντεοκάμερα. Μετά μαζί με την συμβία – που κάτι σε γραφικές τέχνες, μοντάζ είχε σπουδάσει...μια φορά ρώτησε μάλιστα η δόλια ποιος έχει γράψει το «Όνειρο θερινής νυκτός» - αφιέρωσε Σαββατοκύριακα στο να δει βιντεοκασέτες από το τοπικό Seven, Την μητέρα συμβίας την εξόρισαν σε εξοχικό στην Βραυβρώνα για να κάνουν το τεσσάρι στους Αμπελοκήπους studio, εργαστήρι, ναό της Τέχνης. Βρήκε και μια γνωριμία με αδυναμία στα πράσινα μάτια. Πήγε και στην Πολωνία που βγάζει “Kισλόφσκι και έτσι» (sic) και....έγινε δημιουργός. Η πρώτη ταινία, η διασκευή του «Ξένου» ήταν γεγονός.

Με τη φίλη Μαρκησία συχνά διαφωνούμε. Είναι ο Κ. createur ή realisateur. Η Μαρκησία (την οποία προβιβάζω σε δούκισσα, όχι την τραγουδίστρια, από τις άλλες τις τιτλούχους) τον θεωρεί realisateur. Εγώ διαφωνώ. Ο άνθρωπος είναι δημιουργός. Άλλωστε λίγη σημασία έχει το δίλλημα. Το μέλλον του Κ. είναι προδιαγεγραμμένο: ταινίες, συνέντευξη στην Μπήλιω Τσουκαλά, θέσεις σε κριτικές επιτροπές, η φιλία της Πέμυς Ζούνη και της Μαρίνας Λαμπράκη Πλάκα, θέατρο...και γιατί όχι...Επίδαυρος

Γιατί αυτό αναμένουμε με την φίλη Μαρκησία. Τον Κ, να σκηνοθετεί Παπακαλιάτη στην Επίδαυρο...για αυτό ζούμε και αναπνέουμε...

Να 'μαι και εγώ...

Πρέπει να πω κάτι πρωτότυπο...η αγωνία μουμεγαλώνει. Πρέπει να είναι κάτι λιτό, yet πνευματώδες, πρέπει να είναι κάτι που να μην κουράζει, να μένει μακριά από τα κοινότυπα, τα κλισέ.

Ας αρχίσω με μια επεξήγηση: winter sun γιατί αν μας κρατάει κάτι σε αυτή την χώρα είναι πολλές φορές οι γλυκιές μέρες και νύχτες της. Ο ζεστός ήλιος του χειμώνα. Που σε κάνει να πιστεύεις πως όλα θα αλλάξουν. Πως τίποτα δεν είναι δεδομένο τελικά.

Γεννήθηκα μες στη μέση του καλοκαιριού, μεσημέρι. Αλλά το καλοκαίρι δεν το θέλω...για αυτό επιλέγω τον ήλιο του χειμώνα.

Ζω έντονα, με πολλές εναλλαγές. Με μεγάλη ταχύτητα, αλλά ξέροντας πως πότε πρέπει να πατήσω το φρένο. Σε αυτή την εποχή της αναίτιας ταχύτητας όλοι θα ήμασταν λίγο καλύτερα πατώντας συχνότερα το φρένο...

Τίποτα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο δείχνει. Τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Καλώς σας βρήκα όλους, καλώς να σας μάθω...